Nederland zucht onder de hitte. Het is zo’n dag waarop het asfalt bijna lijkt te smelten. Code rood vanwege de langdurige warmte. Op het terrein van Wezenberg Transport in IJsselmuiden hangt die zomerhitte tussen de vrachtwagens. Hier ontmoet ik Johan van Asselt. Zesenzestig jaar oud. Vijftig jaar in dienst bij Wezenberg Groep. Deze week rijdt hij zijn laatste officiële rit, want Johan mag met pensioen.
Vijftig jaar bij één bedrijf. Miljoenen kilometers. Een halve eeuw AGF, vroege ochtenden, veilingen, telers, klanten en Scania’s. Maar Johan blijft er zelf rustig onder. “Ik had het altijd goed,” zegt hij nuchter. “Dus waarom zou ik ergens anders kijken?”
Aan de keukentafel
Het verhaal van Johan begint aan de keukentafel. “Bennie kwam destijds vragen of mijn broer voor hem wilde werken,” vertelt Johan. “Maar mijn broer had werk dat hem goed beviel. Die zei: misschien is het wel wat voor mijn broer Johan.” Johan ging langs bij Bennie Wezenberg. Geen officiële procedure. Geen lange gesprekken. Geen stapel papieren. “Gewoon aan de keukentafel,” zegt Johan. “En toen zei hij: ik zie je maandag.”
Zo begon het. Johan was nog jong en stapte op de trekker. Hij reed in de Koekoekspolder langs kwekers en telers. Fruit, aardappels, groente. Alles wat van het land kwam en weg moest. Eerst met de trekker. Later met de vrachtwagen.
De eerste truck
Voordat we gaan rijden, lopen we naar het museum van Wezenberg. Binnen staan oude vrachtwagens die de geschiedenis van het bedrijf laten zien. Voor Johan zijn het geen museumstukken, maar mooie herinneringen. Hij loopt naar een Scania 81. “Hier staat de eerste truck waarop ik reed,” zegt hij trots. Hij kijkt naar de cabine alsof hij er zo weer in kan stappen. “Voor die tijd was dat een geweldige auto. Een vijfbak. Maar je had geen dubbele koppeling. Dat was toen heel wat.” Even later staan we bij een Scania 143 V8. Ook zo’n auto waar bij veel chauffeurs meteen iets gaat glimmen in de ogen. “Met deze heb ik ook gereden,” zegt Johan. “Toen gingen we nog hard. Vaak wel 100 of 110 kilometer per uur. Nu rijden we maximaal vijfentachtig.” Hij lacht erbij. Niet omdat vroeger alles beter was. Wel omdat het anders was. Vrijer misschien. Maar ook zwaarder.
Met de hand laden
Daarna stappen we in zijn huidige Scania. Buiten brandt de zon op het terrein. Binnen in de cabine is het een stuk beter uit te houden. Johan zit ontspannen achter het stuur. Alsof hij dit nog jaren kan doen. Onderweg vertelt hij over vroeger. Over dagen die vroeg begonnen en laat eindigden. Over kwekers in de polder. Over fruitkisten, zakken aardappels en ladingen die nog gewoon met de hand werden geladen. “Toen gingen we de polder in,” vertelt hij. “En dan moesten we alles met de hand laden. Niks op pallets. Fruitkisten van dertig kilo. Zakken aardappels van vijftig kilo.” Dat klinkt nu bijna onvoorstelbaar. Maar voor Johan was het gewoon werk. “Dan kwam zo’n truck daarna bijna niet meer op gang,” zegt hij. “Maar zo ging dat toen.” Het chauffeursvak was in die jaren fysiek zwaar. Je reed niet alleen. Je tilde, sjouwde, laadde en loste alles met de hand. De dag zat vol werk dat je voelde in je rug, armen en handen. Toch vertelt Johan er niet klagend over. Eerder met een soort droge trots. Het hoorde erbij. Je deed het gewoon.
Langs de kleine veilingen
Vooral de tijd van de kleine veilingen is Johan bijgebleven. Niet alleen vanwege het werk, maar vooral vanwege de sfeer. “Met een rondje Noord-Holland ging je soms wel acht of negen veilingen af,” vertelt hij. “En daar kwam je vaak dezelfde mensen tegen.” Ook de Betuwe kende hij goed. Zetten, Kesteren, Ochten, Geldermalsen, Zaltbommel. Plaatsen die voor Johan nog altijd een route vormen. Geen anonieme dorpjes op een kaart, maar plekken met gezichten en gesprekken. “Of de veilingen in Zeeland,” zegt hij. “Dan begon ik in Krabbendijke, Kapelle-Biezelinge of Goes.” Hij noemt de plaatsen alsof hij er gisteren nog stond. “Dat was altijd gezellig,” zegt Johan. “Je kwam elkaar overal weer tegen.” Nu is dat anders. De kleine veilingen zijn verdwenen. Daarvoor kwamen grote handelshuizen terug. Het werk is strakker geworden. Maar niet alles wat efficiënter wordt, wordt ook gezelliger.
Andere tijden
Dat de tijden anders waren, blijkt uit veel verhalen van Johan. Hij vertelt er met een lach over, maar ook met de nuchterheid van iemand die weet dat het nu niet meer zo kan. “Bennie had destijds net zoveel tachograafschijven als ik,” zegt hij lachend. Hij bedoelt het niet stoer. Het was de tijd. Eerst hier in de omgeving langs de kwekers. Daarna nog een rit weg. Lange dagen, veel uren. Iedereen zette de schouders eronder. “Maar dat soort dingen gebeuren nu natuurlijk niet meer,” zegt Johan. In vijftig jaar zag hij het vak veranderen. De vrachtwagens werden stiller, sterker en comfortabeler. De regels werden strenger. De planning werd moderner. Lading ging steeds vaker op pallets. En bedrijven werden groter en groter.
Wezenberg groeide ook. Johan maakte het allemaal mee. Eerst als jonge trekkerchauffeur. Later als ervaren chauffeur die voor veel klanten een vertrouwd gezicht werd. Van eerste medewerker naar een transportgroep met bijna 300 trucks en nog veel meer medewerkers.
Een familie van chauffeurs
Het chauffeursvak bleef niet bij Johan alleen. Ook zijn broer, zoon en inmiddels zijn kleinzoon zijn verbonden aan Wezenberg. Drie generaties Van Asselt in één transportbedrijf. “Het zit gewoon in de familie,” zegt Johan. Toch heeft hij zijn kinderen nooit richting het transport geduwd. “Ik heb altijd gezegd: kies wat je zelf leuk vindt.” Maar soms hoef je weinig te zeggen. Als je opgroeit met vrachtwagens, vroege ochtenden en verhalen van onderweg, blijft er vanzelf iets hangen.
Thuis vroeg het werk ook veel. Johan overnachtte in zijn hele loopbaan bijna nooit onderweg. Maar dat betekende niet dat hij korte dagen maakte. Integendeel. Vroeg weg, laat thuis. Zijn vrouw hield thuis veel draaiende. “Zij heeft alles opgevangen,” zegt Johan.
tekst, foto's en video: Jarno van den Noort.
